هیچ چیز بیرحم تر از زیبایی نیست . پروانه را نگاه کن . افسون بالهایش را حتما دیده ای و نگاه رنگهایش بی شک دل تو را هم لرزانده . روز ها و روزها بال می زند ، اواز می خواند ،می رقصد ؛ تا به گلی برسد .ولی بوسه ی وصال پروانه همان بوسه ی خدا حافظی است . گلی دیگر و اواز و رقصی دیگر ...

گل را نگاه کن . با وقار در جای خود ایستاده و لطافت گل برگهایش را به رخ می کشد . دل بری می کند و عشاق سینه چاک خود را از ان سوی کوه ها به خود می خواند . ولی هیچ گلی دل در گرو پروانه ای نداده است . پروانه ها می ایند و می روند و گل ارزوی دیدار دوباره هیچ یک را ندارد .

پروانه وفا ندارد و گل دل . این است حال زیبایی ...

     درخت جوانه می زند، برگ میدهد، شکوفه ها بی مقدمه ظاهر می شود، میوه های کال خودی مینمایانند و رنگی میگیرند، کال می شوند؛ برگها زرد میشوند و چروک ،می ریزند ،به خواب می روند درختها . جوانه می زنند، برگ می دهند و... درخت فقط در حال قد کشیدن است تا چروک شود ، پوک شود و بمیرد .  

     این است حال ادمی ...تکرار و تکرار . درخت می ماند ادمی اگر نرهاند خود را . بد نیست درخت بودن چرا که درخت زیباست ولی زیبایی درخت به درخت بودن است ، به خود بودن . ما تکرار می شویم هر روز نه به خاطر درخت بودنمان ؛ تکرار می شویم تا شاید به یاد اوریم ادمیتمان را ؛ تکرار می شویم تا تکرار نکنیم خود را .

    خش خش نفسهای درخت خمیده نمی خراشد روح ترک خورده را . چرا که این اشک ها از شکاف صخره جاری نیست از بوی پیاز داغ است .

     گوش چپم را به نرمی ،چنانکه درخت نبیند نشانه های انسانیتم را به درخت می چسبانم ؛ تا به چشمانم ببینم افسانه ی زندگی را ...